महाद्वीपातील थ्रेड्स: 3 दत्तक आणि त्यांच्या मातांसाठी अंतहीन शोध

पुणे : एक सामायिक धागा सुलक्षणा, पॉल, रत्ना आणि आयुष्याच्या सुरुवातीच्या काळात त्यांच्या उत्पत्तीपासून विभक्त झालेल्या असंख्य दत्तकांना बांधून ठेवतो: फरकाची शांत भावना, एक अज्ञात अनुपस्थिती आणि त्यांच्या मातांना शोधण्याचा चिरस्थायी शोध.सुलक्षणा ही अनेक देशांतर्गत दत्तक घेणाऱ्यांपैकी होती ज्यांनी 2025-26 मध्ये केंद्रीय दत्तक संसाधन एजन्सीकडे अर्ज दाखल केले होते आणि भारताच्या विविध भागांमध्ये त्यांच्या जैविक पालकांचा शोध घेण्याचा प्रयत्न केला होता. पॉल 1995 मध्ये आणि रत्ना यांनी 2018 मध्ये स्वतःहून भारताला भेट दिली. या वर्षाच्या अखेरीस किंवा 2027 च्या सुरुवातीस, सुलक्षणाने तिच्या आईच्या आणि तिच्या कथेच्या शोधात भारताला भेट देण्याची योजना आखली आहे.TOI त्रिकूट आणि त्यांच्या कथांचा शोध घेतला ज्या तुकड्यांमध्ये सुरू होतात, परिस्थितीनुसार आकार घेतात आणि शांततेत संपतात.‘तुमची आई भारत आहे’1999 च्या हिवाळ्यात, चार मुलींनंतर, महाराष्ट्रातील नागपूर येथील सुलक्षणा यांच्या कुटुंबात स्नेहापेक्षा उपासमार जास्त होती. अवघ्या पाच दिवसांची असताना, तिला एका अनाथाश्रमात सोडण्यात आले – तिचे मुळापासून विच्छेदन. दोन वर्षांनंतर, तिला एका फ्रेंच कुटुंबाने दत्तक घेतले आणि खंड दूर नेले, अशा घरात वाढली ज्याने तिला आराम दिला, परंतु उत्तरे दिली नाहीत.आता 26 वर्षांची आणि कायदेशीर सहाय्यक म्हणून प्रशिक्षण घेत असलेली सुलक्षणा मीराची कहाणी उलगडण्याच्या तयारीत आहे, जिला ती कधीच ओळखत नव्हती.पॉल, आता 62 वर्षांचा आहे, 1964 मध्ये त्याचा जन्म होण्यापूर्वीच त्याला सोडून देण्याचा निर्णय घेण्यात आला होता. त्याची आई, आग्रा येथील एक परिचारिका, जातीच्या ओलांडून प्रेमात पडली होती – तिच्या कुटुंबात एक संघटन अस्वीकार्य होते. त्याच्या जन्मानंतर, त्याला दिल्लीच्या अनाथाश्रमात नेण्यात आले आणि लवकरच काश्मीरमध्ये काम करणाऱ्या फ्रेंच कुटुंबाने त्याला दत्तक घेतले. तो फ्रेंच आल्प्समध्ये वाढला, युरोपमध्ये जीवन जगले आणि स्वतःचे कुटुंब वाढवले. पण अनुपस्थिती रेंगाळली. आपल्या नवजात मुलाला 30 वाजता धरून ठेवल्याने एक वळण झाले. तो सांगतो, “माझ्याशी जन्माने जोडलेल्या व्यक्तीला मी कधीच ओळखले नव्हते TOI.पॉलच्या शोधाने त्याला 1995 मध्ये भारतात परत आणले, लखनौमधील एका अरुंद गल्लीत, केवळ विरळ दस्तऐवजांनी मार्गदर्शन केले. तेथे, त्याला ट्रेस सापडले – एक काका, एक कथा आणि एक चेतावणी. त्याच्या आईशी संपर्क साधून, त्याला सांगण्यात आले की, तिचे नवीन जीवन उंचावू शकते. तो उत्तर न देता युरोपला परतला, त्याऐवजी शांत सलोखा घेऊन. आज, तो अनेकदा भारताला भेट देतो, काही हिंदी बोलतो, मैत्री जोपासतो आणि एक साधे सत्य धरून त्याला एकदा कोणीतरी सांगितले होते: “तुझी आई भारत आहे.““तू इतका तपकिरी का आहेस?”रत्नाच्या आठवणी अजूनच नाजूक आहेत. 1979 मध्ये कलकत्ता येथे जन्मलेल्या, तिच्या सुरुवातीच्या आठवणी क्षणभंगुर आहेत – एक पांढरी इमारत, एक जिना, हलवल्याची भावना. 14 महिन्यांची असताना, तिला बालगृहात ठेवण्यात आले आणि नंतर कॉन्स्टन्स, जर्मनीमधील एका कुटुंबाने तिला दत्तक घेतले. तिचे बालपण मोठ्या प्रमाणात आनंदी होते, परंतु फरकाची तीक्ष्ण जाणीव होती. तिच्या गावात ती एकटीच दिसायची. “लोक मला भेटायला येतील… विचारतील, ‘तू इतकी तपकिरी का आहेस? ही एक विचित्र भावना आहे,” ती सांगते. TOI स्वित्झर्लंडहून फोनवर.तिच्या 20 च्या दशकाच्या उत्तरार्धात, प्रश्न मोठ्या प्रमाणात वाढले. रत्ना 2018 मध्ये भारतात परतली, तुकड्यांचा पाठलाग करत — हॉस्पिटलची नावे, अनाथाश्रमाच्या नोंदी — फक्त हे शोधण्यासाठी की वेळेने बहुतेक खुणा पुसल्या आहेत. अनाथाश्रम दशकांपूर्वी बंद झाले होते, त्याचे रेकॉर्ड गमावले होते. तिचे दस्तऐवज फक्त एक स्पष्ट टीप देतात: “बाळ मुलगी… सोडलेली… शक्यतो बेकायदेशीर.” तिचा शोध अनिर्णित राहिला आहे, जे थोडेसे ज्ञात आहे आणि जे गहाळ आहे त्या दरम्यान निलंबित आहे.या प्रवासादरम्यान, परदेशातील जीवनाने स्थैर्य, कधी आनंद – पण कधीही पूर्ण आपलेपणा दिला नाही. अनेक दत्तक ओळखींच्या दरम्यान जगण्याबद्दल बोलतात, स्वीकारलेले तरीही वेगळे आहेत, आवडतात तरीही शोधत आहेत. फरकाचे क्षण — त्वचेच्या टोनवरील टिप्पण्या, शाळेच्या आवारातील अनुत्तरीत प्रश्न, उत्पत्तीभोवती शांतता — त्यांच्या वाढत्या वर्षांना आकार दिला.‘मी कुठून आलो?’सुलक्षणासाठी हा शोध नुकताच तीव्र झाला. 2023 मध्ये कठीण कालावधीनंतर, तिने तिच्या मुळांशी पुन्हा कनेक्ट होण्यास सुरुवात केली — चित्रपट, संगीत, अन्न आणि इतर दत्तक घेतलेल्या ऑनलाइन आणि सोशल मीडिया गटांसोबत संभाषणे. कुतूहल म्हणून जे सुरू झाले ते लवकरच विसंगती उघड झाले. तिच्या जन्म प्रमाणपत्रात तिचे नाव ‘सुलोचना’ असे नोंदवले जाते, तर अनाथाश्रमाच्या कागदपत्रांवर तिला सुलक्षणा असे म्हटले जाते.भारतीय अधिकाऱ्यांच्या मदतीने तिने अलीकडेच लांबून ठेवलेल्या फाइल्स मिळवल्या. त्यांनी तिला यश मिळवून दिले – आणि आणखी प्रश्न. तिचे वडील मानले जाणाऱ्या एका पुरुषाशी फोन कॉलने एक वेगळीच कहाणी उघड केली: एक अविवाहित आई, तिला गावाबाहेर काढले, संकटाशी झुंज दिली आणि नंतर क्षयरोगाने मरण पावली. गोंड समाजातील मीरा यांचे दशकभरापूर्वी निधन झाले होते.सुलक्षणा सांगते, “माझ्या आईने जाणीवपूर्वक किंवा नसो, मला चांगले जीवन जगण्यास मदत केली यावर माझा विश्वास आहे TOI. कोणताही राग नाही – फक्त शांतपणे समजून घेणे आवश्यक आहे.कारण तिच्या, पॉल आणि रत्ना सारख्या दत्तकांसाठी, शोध हा नेहमीच एखाद्या व्यक्तीला शोधण्यासाठी नसतो. बहुतेकदा, ते अनुपस्थितीत शांतता प्रस्थापित करणे, तुकड्यांमधून ओळख एकत्र करणे आणि एका साध्या, चिरस्थायी प्रश्नाचे उत्तर देणे याबद्दल असते: मी कोठून आलो आहे?